|
Γυφτάκης Σωτήρης |
|
Τίτλος: Η Δραμπάλα Των Θεών ISBN: 978-960-98098-3-2 Τιμή: € 12,60 Διάσταση: 17χ24 Σελίδες: 168 'Α Έκδοση: Αθήνα 2008 Οφειλόμενη εξομολόγηση Τα διηγήματα αυτά ή σχεδόν τα περισσότερα απ’ αυτά άρχισαν να γράφονται ή να πέφτουν οι πρώτες σκέψεις στα χαρτιά μου σε κάποιες μακριές, βορινές νύχτες του χειμώνα στο Βιερσχόνιουβ της Πολωνίας – ένα μικρό χωριό κοντά στο Λούμπλιν – όταν η νοσταλγία με έδερνε ή με χάιδευε άλλοτε πυρέσσουσα κι άλλες φορές απαλόσυρτα, νωχελικά κι αράθυμα. Κι ήταν το σωτήριο έτος – για κάποιους μυστηριακούς κι άφατους λόγους – 1996. Ποιος ξέρει ποιες καταχθόνιες δυνάμεις μέσα μου είχαν βαλθεί να πάρουνε την εκδίκησή τους – τι ευλογία θεών αγαπημένων κι αυτή η άγρια επίθεση των έσω κόσμων να στέργουν να βγουν στο φως. Έχω κι άλλοτε πει και κάπου επίσης γραφτά καταθέσει, πως το τελευταίο μου ποίημα γράφτηκε δυο βραδιές μετά την μελανή μπονόρα της Παρασκευής εκείνης της 21ης Απρίλη 1967, που οι απριλιανοί επιβήτορες, καταγέλαστοι κι εξωνημένοι πραίτορες κατέλυαν την εύθραυστη εκείνη την περίοδο, δημοκρατία μας. Να γίνω πιο σαφής: Στις 23 εκείνου του Απρίλη γεννήθηκε το δεύτερό μου παιδί, ο γιος μου! Έκτοτε σιώπησα παντελώς… Η μεταπολίτευση με μπόλιασε με μιαν εκδικητική μανία να πάω κόντρα στα συμφέροντα τα δικά μου, μα και της οικογένειάς μου, αφού στράτευσα τις δυνάμεις μου σε έναν πολιτικό χώρο που με κράτησε όμηρο εκούσιο, αλλά και πρωτεργάτη αγωνιστή για μια δεκαπενταετία και πλέον. Απαλλαγμένος ουσιαστικά από κάποια μου καθήκοντα δίκην στρατιώτου, περιμάζεψα κάποια παλιά μου ποιήματα και τα άφησα να βγουν στο φως. Ήταν θαρρώ άνοιξη του 1989 κι ένα χρόνο αργότερα αξιώθηκα να εκδώσω μια παλιά μου δουλειά από τα φοιτητικά μου χρόνια στη Γερμανία. Ήταν μια συλλογή γιαπωνέζικης ποίησης (Χόκου και Χάικου) που κράταγα σχεδόν τρεις δεκαετίες στο συρτάρι μου. Ήταν τότε η εποχή που δειλά–δειλά κατάθεσα και κάποιες μου σκέψεις ποιητικά. Έτσι με αγκομαχητά άλλοτε αίσια κι άλλοτε απαίσια, το 1996 άρχισα κανονικά πια να γράφω. Είναι αλήθεια πως οι πολωνέζικες νύχτες είναι μακριές μες το μακρύ χειμώνα, ωστόσο παράλληλα κάποιες φορές γίνονται παράξενα απαλές, μα και σχεδόν γλυκές και γλυκοθύμητες επίσης όταν η χρεία το απαιτεί, όπως και τώρα καλήν ώρα! Κι εκεί ακριβώς πέσανε ή πέφτανε τα σπέρματα, ιδέες για τους επόμενους στόχους μου. Πρώτα ήρθανε σαν χελιδονοπαιχνιδίσματα νοσταλγικές εικόνες από τα πρωτινά μου παιδικά χρόνια στο ορεινό μου το χωριό και επάνω εκεί στήθηκαν μετέπειτα μυθιστορήματα, νουβέλες κι αφηγήματα ιστορικά και θεατρικά κι ανάμεσά τους ποιήματα. Έκτοτε, εδώ και μια δεκαετία περίπου παίζεται μέσα μου αυτό το πανηγύρι χαράς, καημών και νοσταλγίας. Εκεί ξεκίνησα επίσης διστακτικά στην αρχή με βουλιμία αβάσταχτη κατόπιν να μεταφράζω ποιητές και ποιητές απ’ όλες τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης Τώρα γυρίζοντας πίσω κάμποσα χρόνια θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή που μου δόθηκε αυτή η ευλογία να έχω μερικές χιλιάδες σελίδες στο συρτάρι μου. Αρχικά πριν προβώ στην έκδοση αυτών των διηγημάτων τα είχα κατατάξει διαφορετικά κι αποτελούσαν πέντε-έξη ενότητες, μα θαρρώ πως θα μου ήταν τρομερά δύσκολο να πράξω κάτι τέτοιο, έτσι αποφάσισα από τα εκατό περίπου διηγήματα αυτού του χρώματος και σώματος να ξεχωρίσω τα τριάντα αυτής της συλλογής. Δεν θα ήθελα να πω τίποτα περισσότερο για αυτά – ο αναγνώστης ας κρίνει – αλλά επέλεξα να εντάξω εδώ τον Ελληνιστή της Πράγας, θέλοντας μ’ αυτό να επισημάνω τη στεγνή, σημερινή πραγματικότητα, γύρω από τα πολιτιστικά μας δρώμενα.
Γυφτάκης Σωτήρης Δεκέμβρης 2007 (Χολαργός Αττικής)
|
